22 July 2017

மனோநிலை மாற வேண்டும்.

நாட்டில் மீண்டும் அரசியல் நெருக்கடிகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. சிங்கள பௌத்த மேலாண்மைத்தனம் பகிரங்கமாக மேலெழத்தொடங்கியுள்ளது. சில இடங்களில் மிக வெளிப்படையாகவே பிக்குகள் முஸ்லிம்களின் மீதும் தமிழர்களின் மீதும் தங்களுடைய சண்டித்தனத்தைக் காட்ட முற்பட்டுள்ளனர். சிங்கள பௌத்த அமைப்புகளும் சிங்கள இனவாதிகளும் அரசியல்வாதிகளில் ஒரு தொகுதியினரும் ஏனைய இனங்களை நோக்கி எச்சரிக்கைகளை விடுத்து வருவது அதிகரித்துள்ளது. பலரும் குறிப்பிட்டு வருவதைப்போல யுத்த வெற்றியானது சிங்கள பௌத்த மனோநிலையை இவ்வாறு ஆக்கியுள்ளது என்றே படுகிறது. இதனால் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகங்கள் பதற்றமடையத் தொடங்கியுள்ளன.
இந்தப்போக்கின் உச்சமாக, அரசியலமைப்புத்திருத்தத்திற்கு மகாநாயக்க தேரர்களின் ஒத்துழையாமை அல்லது மறுப்பு இருக்கிறது. அந்த மறுப்புக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க முடியாத நிலையில் தேரர்களின் கால்களில் வீழ்ந்து கிடக்கின்றனர் தலைவர்கள். பன்மைச் சமூகங்களுக்குப் பொருத்தமான முறையில் ஆட்சியையும் சட்டங்களையும் அரசியல் சாசனங்களையும் கொண்டிருக்க வேண்டிய நாட்டில் ஒரு இனத்துக்கும் ஒரு மதத்திற்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் போக்கே வலுப்பெற்று வருகிறது. இது நிச்சயமாக இனவிரோத நடவடிக்கையே.
இத்தகைய இனவிரோத நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் தடுப்பதற்கும் நாட்டின் தலைமைப்பீடத்திடம் எத்தகைய அக்கறைகளும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. எனவேதான் இனங்களை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கி, நாட்டைக் கலவரச் சூழலுக்குள் தள்ளிவிடும் இந்தப் போக்குக்கு எதிராக அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து எத்தகைய சட்ட நடவடிக்கைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. தவிர, இந்த அபாயப் போக்கைக் கண்டித்தும் எதிர்த்தும் சிங்களச் சமூகத்திலிருந்து குறிப்பிடத்தக்களவுக்கு எதிர்ப்புக் குரல்களும் எதிர்நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தப் பொறுப்பு சிங்களச் சமூகத்திற்குண்டு.
ஆட்சி அதிகாரத்தை சிங்கள பௌத்த மேலாதிக்க சக்திகளே வைத்திருக்கின்றன. நாட்டில் பெரும்பான்மையினத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவும் இவர்களே உள்ளனர். ஆகவே மிகப்பொறுப்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்து கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு சிங்களத் தரப்பினருக்கே அதிகமாக உண்டு. ஆனால், இந்தப் பொறுப்பை உணர்ந்து சிங்களத் தரப்புச் செயற்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
தீய சக்திகள் நாட்டை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கும்போது, அதைக் கண்டும் காணாதிருக்கிறது சிங்களச் சமூகம். ஒரு செயல் நீதியற்றது என்று தெரிந்து கொண்டே அதைப்பற்றிப் பொருட்படுத்தாமல் விடுவது அல்லது கண்டும் காணாமல் விட்டு விடுவது எவ்வளவு பெரிய குறைபாடு? அது பெருந்தீ்ங்கை விளைவிக்கக்கூடியது என்ற வரலாற்று அனுபவத்தையும் அறிவையும் தெரிந்து கொண்டே புறக்கணிப்பது எவ்வளவு அநீதியானது? ஆனால், என்ன செய்ய முடியும்? என்ற கேள்வியைக் கேட்பதைத் தவிர்த்து.
ஆகவே வரலாறு முன்னோக்கி நகர்வதற்குப் பதிலாக பின்னோக்கித் திரும்பியுள்ளது என்றே கொள்ள வேண்டியுள்ளது. பின்னோக்கித் திரும்பும் வரலாறு என்பது நாட்டுக்கும் மக்களுக்கும் நெருக்கடிகளையே கொடுக்கும். அது மீண்டும் இருண்ட யுகங்களையே உருவாக்கும். இப்பபொழுது ஏறக்குறைய அப்படியான ஒரு நிலைதான் காணப்படுகிறது. 
கடந்த காலத்தில் இன முரண்கள் இந்த நாட்டை எப்படி அழிவுக்குக் கொண்டு சென்றன என்பதை யாருக்கும் விளக்க வேண்டியதில்லை. முப்பது ஆண்டுகால யுத்தத்தின் படிப்பினைகள் அதைத் தெளிவாகச் சொல்லும். யுத்தமும் இனப்பகைமையும் அதனால் ஏற்பட்ட இடைவெளிகளும் வெளிச்சக்திகளின் தலையீட்டுக்கு எவ்வாறெல்லாம் இடமளித்தன என்பதையும் விளக்க வேண்டியதில்லை. அவையும் செழிப்பான வரலாற்று அனுபவங்களாக உள்ளன. இந்த அவலக்காலத்தில் யார் யாருடைய கால்களையெல்லாம் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது என்பதை ஒரு கணம் கண்களை மூடி யோசித்தால் புதிய ஞானம் பிறக்கும்.
ஆனால், இலங்கைச் சமூகத்தினரிடம் ஒரு பெரிய உளவியற் சிக்கல் அல்லது உளக்குறைபாடு உள்ளது. அவர்கள் தங்களுக்குள் இணக்கம் காணமாட்டார்கள். தங்களுக்குள் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் இணங்கி வாழவும் தயாரில்லை. பதிலாகப் பிறரின் கால்களில் வீழத் தயாராக இருக்கின்றனர். இது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனமாகும்.
கடந்த 30 ஆண்டுகால இலங்கை அரசியல் என்பது வெளிச்சக்திகளின் நேரடியான, மறைமுகமான தலையீட்டுக்கும் அழுத்தங்களுக்குமே இடமளித்தது. இன்னும் இந்த நிலையிலிருந்து நாடு மீளவில்லை. அதனால், நாடு இன்றும் சுயாதீனமாக இயங்க முடியாத  நிலையிலேயே இருக்கிறது. கடன்சுமை ஒரு புறம். பொருளாதார நெருக்கடிகள் இன்னொரு புறம். மனித உரிமை மீறல் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள். வேலையில்லாப் பிரச்சினை எனத் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகள் ஏராளம். இதைவிட அரசியல் ரீதியான வல்லாதிக்க நாடுகளின் அழுத்தங்கள்... என ஆயிரமாயிரம் சிக்கல்களுக்குள் சிக்குண்டிருக்கிறது நாடு.
இருந்தாலும்கூட இந்தத் தாற்பரியத்தைப் புரிந்து கொண்டு நாட்டுக்குப் பொருத்தமாகச் சிந்திப்பதற்குப் பல தரப்பிலும் ஆர்வங்கள் ஏற்படவில்லை. குறிப்பாக அரசியல் தலைவர்கள், மதத்தலைவர்கள், புத்திஜீவிகள், ஊடகவியலாளர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், அரசியல் மற்றும் சமூகச் சிந்தனையாளர்கள், ஜனநாயக விரும்பிகள், சமூக அமைப்பினர் என எல்லாத்தரப்பினரிடத்திலும் ஒரு சோம்பல்தனம் அல்லது அக்கறையீனம் காணப்படுகிறது. இன்றைய உலக ஒழுங்கு, உலகமயமாதலின் நெருக்கடி இப்படித்தான் மனிதர்களைச் சூழலிலிருந்தும் சமூக அக்கறையிலிருந்தும் வரலாற்றிலிருந்தும் பிடுங்கி எடுத்துத் தனியாக வைத்திருக்கும். அது எதைப்பற்றியும் சிந்திப்பதற்கு இடமளிக்காது என யாரும் இந்த இடத்தில் வாதங்களை முன்வைக்கலாம். அப்படியென்றால், இனவாதிகள் செயற்படுவதற்கு நேரமும் வாழ்க்கை அமைப்பும் சூழலும் உண்டே. அதை எதிர்த்தும் மறுத்தும் செயற்படத்தான் வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் இல்லையா?
மிகப் பயங்கரனமான ஒரு காலகட்டத்தை இப்போதுதான் கடந்து வந்திருக்கிறோம். இன்னும் அந்தப் பயங்கரமான காலத்தின் இரத்தப் பிசுபிசுப்பும் கண்ணீர்ப் பெருக்கும் மாறிவிடவில்லை. அந்தப் பயங்கரமான காலகட்டம் எதனால் ஏற்பட்டது? எப்படி ஏற்பட்டது? என்பதைப் புரிந்து கொண்டால், இன்னும் நாங்கள் பிறத்தியாரின் தலையீட்டுக்கும் நெருக்கடிகளுக்கும் உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளங்கிக் கொண்டால், நாட்டில் உள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்க வேண்டிய அவலத்தை உணர்ந்து கொண்டால் அர்த்தமேயில்லாத இனமுரண்களில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டி வராது.
உண்மையில் இலங்கைச் சமூகங்கள் இனரீதியான உளச் சிக்கல்களுக்குள்ளாகியுள்ளன. முடிவற்ற சிக்கலாகவே இது மாறிச் செல்லும் அபாயமே காணப்படுகிறது. இன அடையாள அரசியல், இன அடையாளக் கட்சிகள், இனரீதியாகச் சிந்திக்கும் அரசியற் பண்பாடு, இனரீதியான செயற்பாடுகள் என்று எல்லாமே இனரீதியானதாக இருக்குமானால் அதன் முடிவு போட்டி, குரோதம், மோதல், அழிவு, துயரம் என்பதாகவே இருக்கும். இதற்கு வேறு வாய்பாடுகள் கிடையாது.
எனவேதான் இன முரண்பாடுகள் உள்ள இடங்களில் எல்லாம் தலைவர்கள் மகத்தானவர்களாகச் செயற்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தாம் ஒரு இனத்தின், ஒரு தரப்பு மக்களின் பிரதிநிதி என்று சிந்திக்காமல் தேசிய அளவிலான, அனைத்துப் பிரிவு மக்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தலைவர் என்று சிந்திக்க வேணும். மண்டேலா கறுப்பினத் தலைவரோ பிரதிநிதியோ இல்லை. அவர் ஆபிரிக்கத் தலைவர். காந்தி இந்துக்களின் தலைவரோ பிரதிநியோ இல்லை. அல்லது குஜராத்தியர்களுக்காக மட்டும் போராடியவரும் இல்லை. அவர் முழு இந்தியாவுக்குமான தலைவர். அப்படிப் பொதுவாகத் தம்மை நிலைநிறுத்திபடியால்தான் அவர்கள் அந்த நாடுகளின் தலைவர்களாக மட்டுமல்ல, உலகத்தலைவர்களாகவும் கொள்ளப்பட்டனர். கொண்டாடப்படுகின்றனர்.
இலங்கையில் ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வருவோரும் சரி, இருப்போரும் சரி, இருந்தவர்களும் சரி அனைவருமே தாம் சிங்கள பௌத்தத் தரப்பிற்கு விசுவாசமாக இருந்தால் போதும் என்று மட்டும் சிந்திக்கிறார்கள். சிங்கள பௌத்தத்தைப் பாதுகாத்தால் போதும் எனக் கருதுகிறார்கள். இது ஒரு காவற்காரன் வேலை மட்டுமே. தலைமைத்துவத்துக்குரிய பண்பல்ல.
ஆனால், இது பின்னவீனத்துவக் காலம். பின் நவீனத்துவக் காலம் என்பது பன்மைத்துவத்துக்கும் மற்றமைகளுக்கும் இடமளிக்கும் புதிய தொரு சூழலில் காலமாகும். இந்தக் காலமானது உலகம் முழுவதிலும் புதிய வாழ்க்கை முறையை, புதிய அரசியல் முறைகளை, புதிய சிந்தனையை, புதிய பண்பாட்டினை, புதிய அணுகுமுறைகளை, கூடி வாழ்தலை, அனைவருக்கும் இடமளித்தலை, அனைத்தையும் சமனிலையில் கொள்வதை வலியுறுத்துவதாகும். இதுவே இன்றைய உலக ஒழுங்கும் அறிவியல் வளர்ச்சியுமாகும். அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது இயல்பின்  விதி. இயல்பின் விதியே பரிணாம வளர்ச்சியின் அடிப்படை. இதை மறுக்கும்தோறும் காயங்களும் வலியும் இரத்தப்பெருக்குமே ஏற்படும்.
ஆகவே இன்றைய உலக ஒழுங்கிற்கும் இன்றைய இலங்கைக்கும் பொருத்தமான சிந்னையும் செயற்பாட்டு உழைப்புமே இப்போது தேவையாக உள்ளது. எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால், தவறான பாரம்பரியச் சிந்தனை முறையைக் கடந்து, புதிதாகச் சிந்திக்கக்கூடிய துணிச்சல் தேவை. ஒரு படகோட்டிக்கு எப்போதும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் இருக்க வேணும். இல்லையென்றால், படகையும் ஆள முடியாது. கடலையும் ஆள முடியாது.
இன்று இலங்கையின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் திடமான முடிவுகளை எடுக்கத் துணிவது அவசியம். இந்த நாடு பன்மைத்துவத்துக்குரிய நாடு என்ற அடிப்படையில் செயற்படச் சிந்திப்பது இருவருடைய பொறுப்பாகும். அவர்கள் மட்டுமல்ல, அனைத்துச் சமூகங்களின் அரசியல் மற்றும் தலைமைத்துவச் சக்திகளும் பொறுப்புணர்வோடு சிந்தித்துச் செயற்படுவது கட்டாயமாகும். வரலாறு அதையே கோரி நிற்கிறது. ஆனால், வரலாற்றின் கோரிக்கைக்கு மாறாகவே பெரும்பாலான அரசியல் தலைமைகள் உள்ளன. ஆகவே இது தவறுகளின் பின்னே நடந்து கொண்டிருக்கும் தலைமைகளை வழிக்குக் கொண்டு வரவேண்டிய மக்கள் விழிப்புணர்வுக் காலமாகும். அதற்கேற்ற முறையில் மக்களை விழிப்புணர்வடைய வைக்கவேண்டிய சக்திகள் – அழுத்தக்குழுக்களும் செயற்பாட்டியக்கங்களும் - செயற்பட வேண்டும்.

-கருணாகரன்-

நன்றி- தேனீ 

சிறிதரனின் சமூக நீதிக்கெதிரான செயற்பாடுகளை கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம்

பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சி.சிறிதரனின் பிரதேசவாத செயற்பாடுகளுக்கெதிராக கிளிநொச்சி இன்று 19-07-2017 ஆர்ப்பாட்டம் 10.00  மணிக்கு கிளிநொச்சி டிப்போ சந்தியில் சமத்துவம் சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பின் ஏற்பாட்டில்  இந்த ஆர்ப்பாட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் பூநகரி, பளை,கண்டாவளை கரைச்சி பிரதேசங்களை சேர்ந்து பெருமளவான மக்கள் கலந்துகொண்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்  சிறிதரனின் பிரதேசவாத செயற்பாடுகளுக்கு எதிர்புத் தெரிவித்து ஆர்ப்பாட்டத்தை மேற்கொண்டனர். 
ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள்போலித்தேசியம் பேசாதே புலிகளை வைத்துப் பிழைக்காதே!  சமூக வேறுபாடுகளை உருவாக்காதே சமூக உறவைக் குலைக்காதே! சாத்தானின் கைகளில் நீதியா
சிறிதரனின் கைகளில் நிர்வாகமா?வாக்கு வேட்டைக்குத் தமிழ்த் தேசியமா
வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு வடக்கத்தையானா? மன்னிக்கோம் மறக்கோம் - எங்கள் மக்களை இழிவு செய்வதை ஏற்கோம்  சிறிதரனே!ஒற்றுமையைக் குலைக்காதே - சமூக  உறவினைச் சிதைக்காதே!மன்னிப்புக் கேள் மலையக மக்களிடம் மன்னிப்புக் கேள்! பாரபட்சங்களை உருவாக்காதே ! சமூகப் பிளவுகளை உண்டாக்காதே வடக்கத்தையான் என்று சொன்னதை வாபஸ் வாங்கு! வரலாற்றுத் தவறுக்கு வருந்தித் தலைவணங்கு   ஏமாற்றாதே  ஏமாற்றாதே  இனியும் நாங்கள் ஏமாளிகளில்லை !   போராட்டத்தை விற்றுப் பிழைக்காதே பொய்கூறிப் பதவியில் இருக்காதே! போன்ற வாசங்கங் எழுதப்பட்ட  பதாதைகளையும் ஏந்தியிருந்தனா்.
இதன் போது கருத்து  தெரிவித்த முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினா் மு. சந்திரகுமாா்
பொறுப்பான நிலையில் இருக்கும் ஒருவர், மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதியானவர்  இவ்வாறு ஒரு சமூக மக்களை தரம்தாழ்த்திப் பேசுவது எந்த நிலையிலும் அனுமதிக்கக்கூடியதல்ல. இவ்வாறு ஏற்றத்தாழ்வாகச் சமூகத்தைப் பார்க்கும் ஒருவர் சமூகங்களைச் சமத்துவமாக நடத்துவார் என யாரும் எதிர்பார்க்கவும் முடியாது எனவே இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சமூக நீதியையும் விடுதலையையும் விரும்புவோர் அனைவரும் இந்த நீதியற்ற செயலைக் கண்டிப்பதோடு, இதற்குத் தமது எதிர்ப்பையும் வெளிப்படுத்தயிருக்கின்றனா்.  அந்த வகைில்  சமத்துவம், சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பு இந்த அநீதியை முழுமையாகக் கண்டிப்பதுடன், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடன் என்றும் இணைந்திருக்கும் என்பதை உறுதி கூறுகிறது.

21ஆம் நூற்றாண்டிலும் சமூக அநீதி தொடரவேண்டுமா?

தமிழ் மக்களிடையே காணப்பட்ட அநீதியான சமூக பிளவுகள் 70 ஆம் ஆண்டுகளில் இடதுசாரிக் கட்சிகளினாலும் 80ஆம் ஆண்டுகளின் பின்னர் ஈழ விடுதலை இயக்கங்களினாலும் பெருமளவு மாற்றம் கண்டுள்ளது.  ஆனால் தமிழ் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளில் அவை தோற்றம் பெற்ற காலத்தில் இருந்து இன்றுவரை சமூக மேலாதிக்கமே மேலோங்கியுள்ளது. அவை அவ்வப்போது மிதவாதத் தமிழ்க் கட்சிகளின் தலைவர்களிலிருந்து தொண்டர்கள் வரை பிரதிபலிப்பதைக் காணக்கூடியதாகவுள்ளது . அதன் ஒரு வெளிப்பாடே பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரின் இழிவானவார்த்தை பிரயோகமாகும்.

குறிப்பாக தென்பகுதி வன்செயல்களினால் பாதிக்கப்பட்டு  வடக்கு நோக்கி வந்த மலையக மக்களை திட்டமிட்டு வளமற்ற பிரதேசங்களில் குடியேற்றி அவர்களை எப்பவும் மேட்டுக்குடியினருக்கு சேவகம் செய்யும் ஒரு சமூகமாக வைத்திருக்கவே அப்போது அரசியல் அதிகாரத்துடன் இருந்த தமிழ் பிரதிநிதிகள் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஆனால் எண்பதுகளில் தோற்றம் பெற்ற விடுதலை இயக்கங்களின் கொள்கை நிலைப்பாடு காரணமாக இம்மக்கள் ஒரளவு கல்வி பொருளாதாரம்  சமூகநிலைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு மேம்பாடு கண்டிருந்தனர்

குறிப்பாக கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் சனத்தெகையில் கணிசமான எண்ணிக்கையிலுள்ள மலையக சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தை 2009ஆம் ஆண்டு மீள்குடியேற்றத்தின் பின் ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் டக்ளஸ் தேவானந்தாவின் வழிநடத்தலில் நாம் பல மேம்பாடுகளை மேற்கொண்டுள்ளோம். குறிப்பாக மலையக மக்கள் செறிவாக வாழும் கிராமங்களுக்கு புதிய பாடசாலைகள்,  மின்விநியோகம், வீதிகள், வீட்டுத்திட்டம் போன்ற உட்கட்டுமானங்களுக்கும் அரச தனியார்துறை வேலைவாய்ப்புகள் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம். வர்த்தக, அபிவிருத்தி, காணி  உருமங்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரம்  போன்றவற்றை  ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினராகிய நாம் முன்னுரிமை அளித்து பெற்றுக்கொடுத்துள்ளோம்.

மாறாக பாரம்பரிய தமிழ் கட்சிகள் அம்மக்களின் வாக்குளை போலித்தேசியம் பேசி கொள்ளையடித்தார்களே தவிர அவர்களின் வாழ்வியல்  முன்னேற்றத்திற்தாக ஒரு துரும்பைத் தன்னும் அசைக் கவில்லை

எனவே எந்தவொரு சமூகத்தின் மீதான எந்த வகையான தாக்குதல்களை யார்செய்தாலும் அச்செயலை ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினராகிய நாம் வண்மையாக கண்டிக்கின்றோம். அத்துடன் ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்காக கடந்தகாலங்களை போலவே எதிர்காலத்திலும் பக்கபலமாக இருப்போம் என இச்சந்தர்ப்பத்தில் மீளவும் தெரிவித்துகொள்கின்றோம்.

17 July 2017

ஆபத்தான சிந்தனைகள்

இந்த நாட்டில் உண்மையிலேயே மக்களுக்கு இறையாண்மை உண்டா?” என்ற கேள்வி வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. “ஏன் நாட்டுக்கே இறையாண்மை உண்டா?” என்று குண்டுக் கேள்வியைப்போடுவோரும் உள்ளனர். இதற்குக் காரணமும் உண்டு. தாம் பாதுகாப்பற்ற ஒரு சூழலில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். தமது இருப்புக்கும் செயற்பாடுகளுக்குமான இடமில்லை. அல்லது வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது என்று உணரும்போது இறையாண்மையைக் குறித்த கேள்விகள் எழுகின்றன.
குறிப்பாக இலங்கையிலுள்ள தமிழ், முஸ்லிம், மலையகத்தமிழர்களிடம் இந்தக் கேள்வி பலமானதாக உள்ளது. அவர்களுடைய மொழி பொதுத்தளத்தில் சிதைக்கப்படுகிறது. அதிலும் அரச அறிவிப்புப் பலகைகள் தொடக்கம் நிர்வாகக் கடிதங்கள் வரையில் இந்தத் தவறு பகிரங்கமாகத் தொடரப்படுகிறது. எத்தனையோ பேர், எத்தனையோ தடவை உத்தியோகபூர்வமாகவும் பொதுத்தளத்திலும் இந்தத் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டியபோதும் நடைமுறையில் மாற்றங்கள் ஏற்படவேயில்லை. பேருந்துகளின் பெயர்ப்பலகை தொடக்கம், அமைச்சு மற்றும் திணைக்களங்களின் பெயர்கள், அறவுறுத்தல்கள், விளக்கங்கள் என எல்லாவற்றிலும் இந்த மொழிச் சிதைப்புத் தொடர்ந்து கொண்டேயுள்ளது.

இவ்வளவுக்கும் தேசிய மொழிகள் ஒருமைப்பாட்டுக்கு எனத் தனியாகவே ஒரு அமைச்சுண்டு. அதற்குப் பொறுப்பாக மனோ கணேசன் எனத் தமிழ் மொழிபேசும் அமைச்சர் ஒருவரும் உள்ளார். இருந்தும் கூட மொழிச்சிதைப்புத் தாராளமாக நடக்கிறது. இலங்கையின் வரலாற்றில் இந்த அளவுக்குப் பகிரங்கத்தளத்தில் எந்தப் பொறுப்புமில்லாமல் மொழிச் சிதைப்பு நடந்ததில்லை. கடந்த 10 ஆண்டுகளில்தான் இது மிக மோசமான அளவில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதை நாள்தோறும் காணுகின்ற தமிழ் மொழியைப் பேசும் மக்கள் இந்த நாட்டில் தங்களுடைய இருப்பைக் குறித்துச் சந்தேகிப்பார்களா? இல்லையா? அவர்களிடம் போய் இலங்கையில் அனைத்துச் சமூகங்களுக்கும் நீதியும் நியாயமும் உரிமைகளும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன. இறையாண்மை பெற்ற மக்களாகவே அனைவரும் உள்ளனர். பன்மைத்தன்மைக்கு இந்த நாடு இடமளித்திருக்கிறது என்று சொன்னால், அதை நம்புவார்களா? செருப்பால்தான் அடிப்பார்கள்.
மிகக் கொடிய யுத்தத்திற்குப் பிறகு அமைதியைப் பற்றியும் இன நல்லிணக்கத்தைப் பற்றியும் பேசப்படுகிறது. இந்தப் பத்தியாளரும் கடந்த கால யுத்த நெருக்கடிகளில் சிக்கிய அனுபவங்களைக் கொண்டவர். அதற்கும் அப்பால் யுத்த அரசியலோடு, போராட்ட அரசியலோடு தொடர்புபட்டவரே. இதைச் சரியாகச் சொன்னால், இறையாண்மையற்ற சமூகத்தின் சார்பாக விடுதலை கோரிப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்த அரசியலின்பாற்பட்ட யுத்தத்தில் ஈடுபட்டவர். ஆனால், யுத்தத்தின் மூலமாக மரணத்தையும் இழப்புகளையும் அழிவுகளையும் துயரத்தையும் தவிர வேறு எதையும் சாதிக்க முடியவில்லை என்பதையும் அனுபவமாகக் கொண்டவர். அந்தப் படிப்பினைகளின் அடியாக புதிய நிலைமைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்க முற்படுகிறார். ஆனால், அப்படிப் புதிய நிலைமைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்க முடியாத அளவுக்கே நாட்டின் போக்கும் நடவடிக்கைகளும் இருக்கின்றன.
புதியதொரு சூழலை உருவாக்கும் பொருட்டு, அதற்கான நம்பிக்கைகளுடன் புதிய ஆட்சியொன்றை நடப்பிலுள்ள அரசாங்கம் அமைத்தது. பலருக்கும் நம்பிக்கை அளிக்கும் விதமாக நாட்டின் பெரும் கட்சிகள் இரண்டும் ஒருமுகப்பட்டு இந்த ஆட்சியில் பங்குபற்றி வருகின்றன. இந்த இணைந்த பங்கேற்பின் மூலமாக நாட்டின் சவால்கள் அனைத்துக்கும் தீர்வு காணப்படும் என்றும் கூறப்பட்டது. மக்களும் அப்படித்தான் நம்பினார்கள். அதாவது சுதந்திரத்துப் பின்னான இலங்கையில் ஒரு அரசியல் புரட்சி, ஜனநாயகச் சீராக்கல், பன்மைத்தன்மைக்கான சிறப்பிடம் நிச்சயம் ஏற்படத்தான் போகிறது என்று எல்லாத் தரப்பிலும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
அப்படி ஒரு புதிய சூழல் உருவாகும்போது சமூகங்கள் இறையாண்மையைப் பெறுவது மட்டுமல்ல, நாடே இறையாண்மையைப் பெற்றுக்கொள்ளும் என்றும் நம்பப்பட்டது. ஆனால், அந்த நம்பிக்கைகள் அனைத்தும் மணலில் விழுந்த மழைத்துளி போலாகி விட்டன. இப்போது எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையான அரசியலமைப்பே மாற்றப்படுமா என்பதே சந்தேகமாகி விட்டது. ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் பௌத்த பீடங்களின் பின்னே பதுங்கத் தொடங்கி விட்டனர். நிறைவேற்று அதிகாரம் என்பது ஜனாதிபதிக்கா அல்லது மகாநாயக்க தேரர்களுக்கா என்ற கேள்வி எழுந்து நிற்கிறது.
மகாநாயக்க தேரர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் அரசியலமைப்பில் தம்மால் ஒரு அடிகூட முன்னகர முடியாது என்று ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் கூறுகின்றனர். அப்படியென்றால், அரசியலமைப்புத்திருத்தம் தொடர்பாகப் பொது மக்களிடம் எதற்காக அபிப்பிராயம் கேட்கப்பட்டது? எதற்காக அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கான குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன? இதற்காக செலவழிக்கப்பட்ட நேரமும் மனித உழைப்பும் வளங்களும் அவமரியாதை செய்யப்படுகிறதா? பேசாமல் ஒரேயடியாக அப்போதே தேரர்களின் விருப்பத்தை மட்டும் கேட்டுவிட்டுத் தீர்மானத்தை எடுத்திருக்கலாமே! வேடர் சமூகத்திடம் வரை போய் நாடகமாடியிருக்கத் தேவையில்லையே!
இந்த நாடு அனைத்துச் சமூகங்களுக்குமான நாடா? அல்லது சிங்கள பௌத்தர்களுக்குரிய நாடா? என்ற கேள்வி எழும் இடமும் இதுதான். ஏனைய இன மக்கள் அரசாங்கத்தையும் சிங்கள பௌத்த சமூகத்தினரைச் சந்தேகத்துடன் நோக்குவதும் இவ்வாறான ஆபத்தான சிந்தனைகளாலேயே. சிங்களத்துக்கும் பௌத்தத்துக்கும் முன்னுரிமை என்று சிந்திக்கப்படும்போதெல்லாம் இதேபோல, மதவாதிகளின் – பிக்குகளின் விருப்பு வெறுப்புகளே முன்னிலை பெறும். அப்படி மதகுருக்கள் முதன்மை வகிக்கும் சூழலில் நியாயமான அரசியல் தீர்வு கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. போர் பற்றிச் சிந்திக்கத்தான் தோன்றும்.
இலங்கை பல்லினச் சமூகங்கள் வாழ்கின்ற நாடு என்றால், அனைத்துச் சமூகங்களையும் நிறைவு செய்யக்கூடிய முறையில் அரசியலமைப்பும் ஆட்சி முறையும் இருக்க வேணும். அதுவே நாட்டின் இறையாண்மைக்கும் சமூக இறையாண்மைக்கும் வழியேற்படுத்தும். இதுவொன்றும் கடினமான பணியல்ல. அனைவருக்கும் சமனாக நீதியாக ஆட்சியைச் செய்வதில் உள்ள மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் வேறு எதில்தான் கிடைக்கப்போகிறது? உலகத்தில் பல இனங்கள், பல்வேறு மதப்பிரிவுகள், பல மொழிகளைப் பேசுவோர் வாழ்கின்ற நாடுகள் பல உள்ளன. குறிப்பாக சீனா, இந்தியா போன்ற நாடுகள் 120 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையைக் கொண்டவை. ஆனால், அங்கே தேசிய ஒருமைப்பாடு வலுவானதாக உள்ளது. இலங்கையில் இரண்டு கோடி மக்கள்தான் வாழ்கின்றனர். ஆனால், ஏகப்பட்ட பிரச்சினைகள்.
இந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வைக் காண்பதற்கு ஏற்ற வகையில் அரசியலமைப்புத்திருத்தம்  செய்யப்பட வேண்டும் என்றே கூறப்பட்டது. அந்த அடிப்படையில்தான் அரசியலமைப்புத்திருத்தத்துக்கான யோசனைகளும் கோரப்பட்டன. குழுக்களின் செயற்பாடுகளும் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. இடையில் சில எதிர்ச்சக்திகள் இதைக் குழப்பி தேரர்களைத் தூண்டிவிட்டுள்ளன. ஆகவே அவர்களைக் கடந்து ஆட்சியாளர்களால் சிந்திக்க முடியாது. அது நெருக்கடியை உண்டாக்கும். ஆகவேதான் அவர்கள் பிக்குகளின் கால்களில் தஞ்சமடைய வேண்டியேற்பட்டுள்ளது என்று சொல்வோருண்டு.
மகாநாயக்கர்களுக்கு பிரச்சினையைத் தெளிவு படுத்த வேண்டுமே தவிர, அவர்களிடம் மண்டியிடுதல் தலைவர்களுக்கு அழகல்ல. மதக் கட்டுப்பாடுகளுக்குத் தலைவர்கள் கட்டுப்பட்டால், அவர்கள் தலைவர்களாக இருக்க முடியாது. மத அடிமைகளாகவே ஆகி விடுவர். மதகுருக்களுக்குத் தலைவர்கள் மதிப்பளிக்கலாம். ஆனால், ஆட்சி கட்டுப்படக்கூடாது. மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் ஆட்சியானது தனியே சிங்கள, பௌத்த மக்களுக்காக மட்டும் நடத்தப்படவில்லை. முழு இலங்கைக்குமாகவே ஆட்சியை நடத்தவேணும். அப்படியென்றால், அனைத்துச் சமூகங்களையும் இணைத்துச் செல்லும் முறைமை இதுதானா?
இது மன்னராட்சிக் காலமல்ல. மன்னராட்சியில் மன்னன் வைத்ததே சட்டம். மன்னனின் விருப்பமே நாட்டின் நடைமுறை. இது மக்களாட்சி. ஜனநாயக மறுமலர்ச்சிக் காலம். மட்டுமல்ல, பௌத்தத்துக்கு அப்பாலான மதப்பிரிவைச் சேர்ந்த மக்களும் இந்த நாட்டிலே வாழ்கின்றனர். அவர்களுடைய அடிப்படை உரிமைகளுக்கு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்திக் கொண்டு ஏனைய இனங்களும் இணைந்து வாழலாம் என்று சொல்வது அந்தச் சமூகத்தினரை அவமதிப்பதாகும். அவர்களை ஒரு வகையில் ஒடுக்கி வைத்திருப்பதாகும். இதுவே தொடர்ந்தும் நடந்துகொண்டிருப்பது. அப்படியென்றால், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் அடையாளம் என்ன? குணாம்சம் என்ன?
இத்தகைய இரண்டக நிலை தொடருமானால் பிற இனமக்கள் எதிர்நிலையிலேயே சிந்திப்பர். அது தவிர்க்க முடியாத விதி. போரின்மூலம் வெற்றி பெற்று விட்டதாக சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் கருதலாம். அந்த வெற்றி அவர்களுடைய கண்களை மறைக்கலாம். பிற சமூகத்தினரை எப்படியும் நடத்தலாம் என்று கூடச் சிந்திக்கலாம். ஆனால், அது வரலாற்றைச் சரியான திசையில் நகர்த்தாது. நாட்டை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கவும் மாட்டாது. பதிலாக தற்கொலைக்கே கொண்டு செல்லும்.
நாடு இன்னும் தற்கொலை வலயத்திலிருந்து மீளவில்லை. அதை மீட்டெடுப்பதற்கு முன் வந்த ஆட்சியும் இன்னொரு தற்கொலை வலயத்தையே உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம், நாடு இன்னும் தலைவர்களைப் பெறவில்லை. இருப்பவர்கள் எல்லாம் அரசியல்வாதிகளே. மதத்தின் நிழலில் இளைப்பாறுவோர்.

கருணாகரன்-

தேசிய பிரச்சினை விவகாரத்தில் பிக்குகள் அநாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்கள்

தேசிய பிரச்சினை விவகாரத்தில் பிக்குகள் அநாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்கள் என்று கூறுகிறார் சத்கோரள மகாதிசாவே பிரதி பிரதம சங்க நாயக்க சாஸ்திரபதி மாகல்கடவல புஞ்ஞாசார தேரர்

கேள்வி : புதிய அரசியலமைப்புத் தொடர்பாக பலவிதமாக கதைகள் கூறப்படுகின்றன. இது குறித்து தங்களின் கருத்தென்ன?
பதில் : புதிய அரசியலமைப்பொன்றை அல்லது தற்போதுள்ள அரசியலமைப்புக்கு திருத்தத்தையோ மேற்கொள்வது எனக் கூறியே கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் பொதுத் தேர்தலிலும் வாக்குறுதியை அளித்து இந்த அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்தது. அவ்வாக்குறுதியை அரசாங்கம் இன்னும் நிறைவேற்றவில்லை. அதற்காக பொதுமக்களின் கருத்துக்களை அறிய குழுவொன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

1972, 1978 ஆம் ஆண்டுகளில் கொண்டுவரப்படட எந்தவொரு அரசியலமைப்புத் திட்டத்திற்கும் பொதுமக்களின் கருத்துக்கள் கேட்டறியப்படவில்லை. கோல்புறூக் அரசியலமைப்பில் இருந்த சிறுபான்மையினரின் உரிமையை பாதுகாக்க இருந்த பிரிவும் 1972 அரசியலமைப்பில் மாற்றப்பட்டது. அங்கு தான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகியது. தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் அன்று ஹர்த்தாலில் ஈடுபட்டன. அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. வடக்கு – கிழக்கில் யுத்தம் ஏற்பட்டதற்கு காரணம் அரசியலமைப்பில் இருந்த குறைபாடும் இளைஞர்கள் நிர்வாகத்தில் பங்கெடுக்க சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமையும் ஆகும்.

கேள்வி : சிறுபான்மையினரின் பிரச்சினையைத் தீர்க்க இந்நாட்டில் முன்னாள் தலைவர்கள் பல முயற்சிகளை எடுத்தார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பலவித இடைஞ்சல்கள் ஏற்பட்டன. இன்றைய பிரச்சினைக்குக் காரணம் அன்று அவர்கள் சரியான முடிவை எடுக்காதது தானே?

பதில் : அது சரியே, வடக்கில் சிறுபான்மையினரின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க 1956, 1957 ஆம் ஆண்டுகளில் பண்டாரநாயக்க – செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதற்கு பண்டாரநாயக்கவை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்த பிக்குகளே எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்கள். அன்று பிக்குகள் ரொஸ்மிட்டை சுற்றிவளைத்து ஒப்பந்தத்தை கிழித்தார்கள். அன்று பிரதமர் பண்டாரநாயக்க ஒப்பந்தத்தை கொண்டு வந்து என்ன கூறினார் தெரியுமா? இதை நான் இன்று கிழிக்கின்றேன். ஆனால் எதிர்காலத்தில் யுத்தமொன்று கூட உருவாகலாம் என்று கூறினார்.

அதிகாரம் பகிரப்பட வேண்டுமென்று அன்றைய பிரதமரான பண்டாரநாயக்க ஏற்றுக்கொண்டார். அன்று ரொஸ்மிட்டை சுற்றிவளைத்தவர்களிடையே பொலநறுவை ஹிங்குரக்கொட சேனாநாயகாராம தலைவராக இருந்த ஸ்ரீ தீராநந்த தேரரும் ஒருவராவார். அவர் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தூண் போன்றவர். அவர் அண்மையில் என்னிடம் அன்று அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததையிட்டு இன்று வெட்கப்படுவதாகக் கூறினார்.

டட்லி சேனநாயக்க பிரதமராக இருந்த போது 1965, 1966 காலப் பகுதியில் செல்வநாயகத்துடன் ஒப்பந்தமொன்று செய்தார். அப்போதும் இதே போன்ற பிரச்சினையே ஏற்பட்டது. சரித்திரம் பூராவும் பிக்குகள் அநாகரிகமான முறையில் இதில் தலையிட்டார்கள். ஜே. ஆர். ஜயவர்தன காலத்தில் அபிவிருத்தி சபை, கிராம சபை என்பவற்றைக் கொண்டு வந்தார். அதுவும் செயல்படவில்லை. அதனால் தான் முப்பது வருடகால யுத்தம் ஏற்பட்டது. நாம் யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தாலும் காயம் இன்னும் உள்ளது. அதனை சுகமாக்க வேண்டிய பொறுப்பு நல்லாட்சி அரசாங்கத்தினுடையது.

கேள்வி : நல்லாட்சி அரசாங்கம் புதிய அரசியலமைப்பு வரைவொன்றை தயாரித்து வருகின்றது. அதற்கு மூன்று நிக்காயக்களையும் சேர்ந்த மகாநாயக்க தேரர்களும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளார்களே?

பதில் : அதனால்தான் நான் சரித்திரத்தை ஞாபகப்படுத்தினேன். இன்றும் பிக்குகள் அதே இடத்தில் தான் இருக்கின்றார்கள். அதுதான் தவறான நிலைமையாகும். எமது நாட்டின் பொறுப்பான மதத் தலைவர்கள் பிரச்சினைகள் குறித்து சமாதானமான முறையில் நோக்க வேண்டும். இவ் அரசியலமைப்பானது நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக கொண்டுவரப்படுகின்றது. ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதென்றால் புதிய அரசியலமைப்பும், அதிகாரப் பரவலாக்கலும் தேவையென கூறியுள்ளார்கள். அரசாங்கம் தீர்வொன்றை கொண்டுவர முயற்சி செய்யும் போது எதிர்க் கட்சியினர் இனம், மதம் என்பவற்றை முன்னிறுத்தி நாட்டைப் பிரிக்கப் போகின்றோம் எனக் கூறி எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றார்கள்.

கேள்வி : புதிய அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கத் தொடங்கி ஒரு வருடத்துக்கும் அதிகமான காலம் கடந்துள்ளது. ஆனால் திடீரென தற்போது ஏற்பட்டுள்ள எதிர்ப்புக்குக் காரணம் என்ன?
பதில் : பொதுமக்களின் கருத்தை அறிய லால் விஜேநாயக்க ஆணைக்குழு கண்டிக்கு வந்தபோது மல்வத்தை, அஸ்கிரியவைச் சேர்ந்த எந்தவொரு தேரரும் அங்கு சமுகமளிக்கவில்லை. தற்போது அவசரமாக எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க முற்படுவது எதிர்க் கட்சியினரின் தூண்டுதலாலாகும். கடந்த அரசாங்கத்திடமிருந்து இலாப பிரயோசனம் பெற்றவர்களே அவர்களுடன் இணைந்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு வாகன வசதிகள் மற்றும் ஏனைய வசதிகளை கடந்த அரசாங்கத்தினர் செய்து கொடுத்தார்கள்.

இவர்கள் ஏன் இவ்வளவு காலம் புதிய அரசியலமைப்பு வேண்டாம். என்று சொல்வதற்கு காத்திருந்தார்கள்? இந்த அரசியலமைப்புக்கு பாராளுமன்றத்தினுள்ளே பெரும்பான்மையான கட்சிகளின் உதவி கிடைக்கும். இந்த அரசியலமைப்பு அங்கீகரிக்கப்பட்டால் அதன் பெருமை தற்போதுள்ள ஆட்சியிலுள்ளவர்களுக்கே என்பதால் தான் இவர்கள் வெளியே இருந்து புரட்சியொன்றை முன்னெடுக்கின்றார்கள். புதிய அரசியலமைப்பில் புத்த மதத்தக்கு சரியான இடம் கிடைக்காதென கூறுகின்றார்கள். மத சார்பற்றதாக இருக்க வேண்டுமென குழுவிலுள்ள ஒருவர் இருவர் கூறியுள்ளார்கள். உலகில் சில நாடுகளின் அரசியலமைப்பில் மதம் பற்றி குறிப்பிடப்படுவதில்லை.

தற்போது புத்த மதத்தை பாதுகாப்பதாக கூறுவதற்கு புத்த மதத்திற்கு என்ன நடந்துள்ளது? கடந்த அரசாங்க காலத்திலும் புத்த மத வளர்ச்சிக்காக பல சட்டங்களைத் தயாரித்தார்கள். அதற்கு கட்டபூர்வ அங்கீகாரம் தரும்படி கோரிக்கை விடுத்தார்கள். ஆனால் எதுவும் நடைபெறவில்லை. பொதுமக்களின் கருத்து என்னவென்றால் புதிய அரசியலமைப்பு அவசியம், அதிகாரப் பரவலாக்கல் அவசியம் என்பதாகும்.

கேள்வி : நாட்டின் அரசியலமைப்புத் தொடர்பாக இவ்வாறான தலையீட்டை தேரர்கள் செய்வது சரியென எண்ணுகின்றீர்களா?

பதில் : இந்த சட்ட வரைவு அரசியலமைப்பாக வரும் வரை இருந்திருக்க வேண்டும். புத்த மதத்துக்கு ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தால் அதை சுட்டிக் காட்டியிருக்கலாம். இந்த குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக் காரணம் அரசியல் தேவையாகும்.

பலாத்காரமாக நபர்களை காணாமற் போகச் செய்யப்படுவது தொடர்பான சட்டத்தை பாராளுமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்காததற்கும் காரணம் மகாநாயக்க தேரர்களின் எதிர்ப்பால்தான் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. இச்சட்டத்தின் மூலம் இராணுவ வீரர்கள் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள் என தவறான விளக்கம் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கலாம். யுத்தத்துக்குப் பின்னரும் எத்தனையோ பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். தெற்கிலும் வடக்கிலும் எத்தனையோ பேர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். அதை கண்டுபிடிக்க வேண்டாமா? இனவாத ரீதியில் செயல்படும் சில தேரர்கள்தான் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றார்கள்.

கேள்வி : இனவாத மற்றும் மதவாத சக்திகள் தலைதூக்கி உள்ளமை இன நல்லிணக்கத்துக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றதல்லவா?

பதில் : சுதந்திர போராட்டத்தின் போது பல இன மக்களும் இணைந்திருந்தார்கள். சுதந்திரம் பெற்ற பின் அரசியல் கட்சிகள் அதிகாரத்துக்கு வந்தவுடன் இந்நிலைமையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. சிறுபான்மையினரின் கட்சிகளோடு ஆட்சியை அமைப்பார்கள். தமிழ்ப் பிரதேசத்தில் உள்ளவர்களின் தலைவர்களும் விமானத்தில் கொழும்புக்கு வருவார்கள். ஆட்சியை கலைத்தபின் வீட்டிற்கு செல்வார்கள். ஸ்ரீ எழுத்தோடு வந்த கலவரம், கறுப்பு ஜுலை கலவரம் என்பன எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. மீண்டும் அவ்வாறான நிலைமை உருவாகக் கூடாது.

கேள்வி : இந்த பிரச்சினைகளில் காவி உடை அணிந்தவர்களின் அதிகாரம் முடிவெடுத்த பல சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு. தற்போது அதனையே செய்வதாக சில தேரர்கள் கூறுகின்றார்கள் அல்லவா?

பதில் : அப்படியான வீர தீரம் மிக்க பிக்குகள் இருந்தார்கள். இன்று இனத்துக்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது? புதிய அரசியலமைப்பால் இனத்துக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு என்ன? சிங்கள இனம், புத்த மதம், பௌத்த கலாசாரம் என்பன அழிந்து விடுமா? இல்லையே ஜே. ஆர். ஜயவர்தன, சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க ஆகியோர் அரசியலமைப்பைக் கொண்டு வந்தார்கள். சிங்கள இனத்துக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டதா? மஹிந்த 18 வது திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தார். அப்போது தேரர்கள் அமைதியாகத் தானே இருந்தார்கள்.
நன்றி- தினகரன்

11 July 2017

இறையாண்மை மற்றும் சங்கா : ஜனநாயகம் இல்லாத தீவு

நாட்டுக்கு நல்லது எது என்பதை முடிவு செய்வது அஸ்கிரிய பீட மகாநாயக்கர்கள் என்றால் அல்லது வேறு வகையில் சொன்னால்  நாட்டைப் பற்றிய முடிவுகளை மக்களுக்காக மேற்கொள்வதற்காக ஜனநாயக முறைப்படி மக்களால் தோந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை வைத்திருப்பது நியாயமில்லை. அஸ்கிரிய பீடத்தை சேர்ந்த பௌத்த பிக்குகளுக்கு ஏற்கனவே மக்களுக்கு எது சிறந்தது என்று மிக நன்றாகவே தெரியும். எனவே இந்த நியாயப்படி ஸ்ரீலங்கா அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பதவிகளை இராஜினாமா செய்துவிட்டு நாட்டின் ஆட்சியை அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்கர்களிடம் வழங்கலாம்.

பிரஜைகள் நவீன ஜனநாயக அரசை இயக்குகிறார்கள். அதன் அனைத்து உயர்வுகள் மற்றும் தாழ்வுகள் மற்றும் சிக்கல்கள் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் குடிமக்கள் ஆட்சி நடவடிக்கைகளில் தீவிரமாக பங்குபற்றி உதவுகிறார்கள். ஜனநாயக அமைப்பு குடிமக்களை ஆட்சி நடவடிக்கைகளில் தீவிரமாக பங்குபற்ற அனுமதித்த போதிலும், ஆட்சியமைப்பில் பங்குபற்றுவதா அல்லது இல்லையா என்கிற முடிவை எடுக்கவேண்டியது குடிமக்களின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. அதேவேளை மக்களின் சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அறியாமை அவர்களை, நாட்டின் குடிமக்களைப் பிரதிநிதிப் படுத்துவதற்கும் மற்றும் சரியான முடிவை எடுப்பதற்கும் தகுதியற்ற பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்ய வழிவகுத்து விடுகிறது, அத்துடன் நவீன தாராளவாத கொள்கைகளால் உருவாக்கப்பட்ட மேலோட்ட அடையாளங்கள் ஜனநாயகத்தில் இன - மத பெரும்பான்மையை சக்தி வாய்ந்ததாக ஆக்குவதில் பிரதான பாத்திரத்தை வகிக்கின்றன. அதேவேளை ஜனநாயகம் அதன் சொந்த கட்டமைப்பில் பலவீனமாக உள்ளது என்பதும் வெளிப்படையான உண்மை, பிரஜைகள் அதனைக் கையாண்டு ஜனநாயகத்தின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்த இயலும். குடிமக்கள் மற்றும் அவர்களின் பிரதிநிதிகளுக்கு இடையே உள்ள உறவு, நாட்டின் இறையாண்மையை செயல்படுத்த உதவும் சட்ட அமைப்பை கண்டறியக் கூடியதாக உள்ளது.
ஜோர்ஜியோ அகாம்பென்னின் கூற்றுப்படி இறையாண்மை ஒரு முரண்பாடானது அது நாட்டின் சட்ட அமைப்புக்கு வெளியே விளையாடும் அதேசமயம், சட்ட அமைப்புக்கு வெளியே எதுவும் இல்லை என்றும் அறிவிக்கிறது (அகாம்பென், ஜி, (1998), ஹோமோ சேஸர்: இறையாண்மை அதிகாரம் மற்றும் வெற்று வாழ்க்கை, ஸ்ரான்போர்ட் பல்கலைக்கழக பதிப்பகம்). இதன்படி நிகழ்வில் உள்ள சிக்கல்  கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டும் இல்லையென்றால் அது நயவஞ்சகமான அதிகார துஷ்பிரயோகத்துக்கு வழி வகுக்கும்.
அதன் முரண்பாடான தன்மையின் காரணமாக இறையாண்மையில் அநேக வெளிக் காரணிகள் செல்வாக்குச் செலுத்துவதால் அது அநீதியான  ஒரு சட்ட அமைப்பை நியாயமான மற்றும் நீதியானது என்று வழங்க முடியும். ஸ்ரீலங்கா அரசியலமைப்பின் 9ம் சட்ட பிரிவின்படி ‘ ஸ்ரீலங்கா குடியரசு பௌத்த மதத்துக்கு முதன்மையான இடத்தைக் கொடுக்கிறது, அதன்படி புத்த சாசனத்தை பாதுகாப்பதும் மற்றும் வளர்ப்பதும் அரசின் கடமையாகும்’, அதேவேளை எல்லா மதங்களுக்கும் அவற்றின் உரிமைகள் விதி 10 மற்றும் 14 (1)(ந)ன் படி உறுதிப்படுத்துகிறது. நாட்டின் சட்டமே அரசாங்கம் சிறுபான்மையினரை சம உரிமையுள்ள குடிமக்களாக அங்கீகரிப்பதை தூரமாக்குகிறது. நாட்டின் சட்டத்தின் ஊடாக அவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக இருப்பது நிறுவப்பட்டுள்ளது. பௌத்தத்துக்கு முதன்மையான ஸ்தானம் வழங்குவதன் மூலம் பிரஜைகளின் பாதுகாப்புக்கு பொறுப்பான அரசாங்கம்  சிறுபான்மை இன - மத குழுக்களுக்கு  எதிராக பாகுபாடு காட்டுகிறது, ஆனால் அவர்களும் கூட இந்த நாட்டின் குடிமக்களே. அரசியலமைப்பின் 9வது பிரிவு பௌத்த மத நிறுவனங்களுக்கு கண்ணுக்கு புலப்படாத ஒரு அதிகாரத்தை வழங்கியுள்ளது, அது நாட்டின் இறையாண்மையை  சேதப்படுத்துவதற்கு பயன்படுத்த முடியும். குடிமக்கள் மற்றும் அவர்களது பிரதிநிதிகளுக்கு இடையில் உள்ள உறவில் எந்தவொரு வரம்பு மீறலோ அல்லது தடையோ இன்றி பௌத்த மத நிறுவனத்தால் குறுக்கீடு செய்யப்படலாம் அல்லது வேறுவகையில் சொன்னால் அந்த குறுக்கீடு அரசியலமைப்பின் ஊடாகவே ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.
அஸ்கிரிய பீடத்தின் மகாநாயக்கரின் சமீபத்தை அறிக்கைகள், முன்னையது அரசாங்கம் சட்டத்தை எப்படி நடத்தவேண்டும் மற்றும் நடத்தக்கூடாது என்று சொல்வதுடன் சமீபத்தைய அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் பற்றிய மற்றைய அறிக்கையும் கவலை தருதாக உள்ளது. முந்தைய அறிக்கைகளில் மகாநாயக்கர்கள்  பெரும்பான்மை சிங்கள - பௌத்தர்களுக்கு எதிரான சிறுபான்மையினரின் செயல்பாடுகள் மற்றும் அந்த செயல்பாடுகள் பற்றி அரசாங்கம் மௌனம் பாலிப்பதையும் கவனத்தில் கொண்டிருந்தது. மேலும் அவர்கள் தெரிவித்திருந்தது, பிக்கு கலகொட அத்தே ஞ}னசார தேரரின் ஆக்கிரோஷ நடவடிக்கைகள் மற்றும் பேச்சுக்களை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும், அவரால் விபரிக்கப்பட்ட கருத்தை நிராகரிக்க முடியாது என்று. ஞ}னசார தேரர் சட்டத்தை தனது சொந்தக் கரங்களில் எடுத்துக் கொண்டதுக்காக அஸ்கிரிய பீட மாகாநாயக்கர் அவரைக் கண்டிக்கவில்லை. எவ்வாறு ஒருவர் நடத்தையையும் மற்றும் சித்தாந்தத்தையும்  வேறு பிரிக்க முடியும் என்பது பிரச்சினையானது. ஞ}னசார தேரவுக்கு பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பது சாத்தியப்படாவிட்டால் இன மத குழுக்கள் மத்தியில் ஒருவருக்கொருவர் வன்முறையை தூண்டுவதை விடுத்து அவர் நாட்டின் சட்டத்தின் ஊடாக பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வேண்டும். இதில் விரக்தி தரும் காரணி என்னவென்றால் மகாநாயக்க தேரர்கள் ஞ}னசார தேரரின் வன்முறை நடத்தைகளை மறுக்கிறார்களா அல்லது அப்படி பாசாங்கு செய்கிறார்களா என்பதுதான். ஒரு சிறுபான்மைக் குழுவினர் ஒரு பௌத்த கோவிலைத் தாக்கினால் என்ன நடக்கும் என்பதை ஒருவரால் கற்பனை செய்துபார்க்க முடியும். அங்கு அமைதி நிலவுமா அல்லது அரசியலமைப்பின்படி முதன்மை ஸ்தானம் வழங்கப்பட்டுள்ள பெரும்பான்மை சிங்கள பௌத்தர்களாகிய நாங்கள் அந்த தாக்குதலை கவனிக்காமல் விடப்போகிறோமா. ஞ}னசார தேரர் சட்டத்தை தனது சொந்தக் கரங்களில் எடுத்ததை அஸ்கிரிய பீட மகா சங்கத்தினர் மறைமுகமாக ஞ}னசார தேரரின் சித்தாந்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டதின் மூலம் சாதாரணமாக்கப் பட்டுள்ளது அல்லது நடுநிலையாக்கப் பட்டுள்ளது.
அஸ்கிரிய பீட மகாநாயக்கர், ஞ}னசார தேரர் தவறாக நடந்து கொள்கிறார் என்கிற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால், மாகாநாயக்கர்கள் அதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, நாட்டிலுள்ள மிகவும் பொறுப்பான பௌத்த மத அதிகாரசபையின் பொறுப்புக்கூறும் குழு என்கிற வகையில் ஞ}னசார தேரருக்கு எதிராக  முறைப்படியான நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்க வேண்டும்.
அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்க சமீபத்தில் வெளியிட்ட அறிக்கையொன்றில் சொல்லியிருப்பது, ஸ்ரீலங்காவுக்கு ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு தேவையில்லை என்று. இந்த அறிவிப்புக்கு ஆதரவாக இரண்டு காரணங்கள் பிரதானப் படுத்தப்பட்டுள்ளன, இந்த நேரத்தில் அரசியலமைப்பில் சீர்திருத்தம் செய்யப்படுவது அவசியமற்றது மற்றும் அப்படி ஒரு மறுசீரமைப்பு தேவைப்பட்டால், முதன்மை ஸ்தானம் பௌத்த மதத்துக்கு வழங்கப்பட வேண்டும், நாட்டின் ஒற்றையாட்சி முறை தொடர வேண்டும் மற்றும் ஜனாதிபதியின் நிறைவேற்று அதிகாரம் அகற்றப்படக் கூடாது. உண்மையில் இதில் உள்ள முரண்பாடு என்னவென்றால் தற்போதுள்ள சட்டத்தின்படி பௌத்தத்துக்கு வழங்கப் பட்டுள்ள முதன்மை ஸ்தானத்தின்படியே அறிக்கை இயக்கப்படுகிறது மற்றும் அரசாங்கம் விதிகளை மறுசீரமைப்பு செய்யக்கூடாது என்பதற்கும் வழி தேடுகிறது, வேறுவகையில் சொல்வதானால் எதிர்காலத்தில் தீவின் ஆட்சியில் தலையீடு செய்வதற்கு இதேபோன்ற அறிக்கைகளை வெளியிட்டு அதிகாரம் செய்ய முயலுகிறது.
அரசாங்கத்துக்கு அறிவுரை சொல்வதற்கு பௌத்த மத நிறுவனங்கள் குடிமக்களின் வாக்குகளின் ஊடாக தெரிவு செய்யப்பட்டவை அல்ல. இதன்படி பௌத்த மத நிறுவனங்கள் அரசாங்கத்தில் பிரதிநிதித்துவம் செய்வதற்கு குடிமக்களினால் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டவை அல்ல. மேலும் ஆட்சியில் மத குறுக்கீடுகள் மக்களின் மனங்களில் சாதாரணமாக்கப்பட்டுள்ளன அதேபோல அது அரசியலமைப்பாலும் சட்டபூர்வமாக்கப்பட்டுள்ளது. நாட்டிலுள்ள பிரஜைகள் பல்வேறு இன - மத குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்கள் மற்றும் சிங்கள பௌத்தர்களுக்கு மட்டுமே என்று மட்டுப்படுத்தவோ அல்லது குறைக்கவோ முடியாது. அவ்வாறு மட்டும் என்று குறைக்கப் பட்டாலும், அவர்கள் தேர்தல்களில் வெவ்வேறு அரசியல் கருத்துக்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறார்கள் மற்றும் அவர்களின் அரசியல் கருத்தியலை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் பிரதிநிதிகளைப் பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவு செய்கிறார்கள். இந்தப் பின்னணியில் ஒரு ஜனநாயக அமைப்பில் குடிமக்கள் கொண்டிருக்கும் அதிகாரம அளவிட முடியாதவை மற்றும் அது பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும் ஸ்ரீலங்காவில்  இந்த அதிகாரத்தில் பௌத்த மத நிறுவனங்கள் தலையிடுகின்றன. ஸ்ரீலங்கா பௌத்த மத நிறுவனங்களில் அஸ்கிரிய பீடம்  மிகவும் முக்கியமான அதிகாரமுள்ளதாகக் கருதப்படுவதால், அரசாங்கத்தின் தீர்மானங்களில் தனது அதிகாரத்தின் மூலம் அது செலுத்தும் செல்வாக்கு மிகவும் அதிகம். அரசாங்கத்தில் நேரடியாக தாக்கம் செலுத்துவதைத் தவிர அஸ்கிரிய பீடம் கொண்டுள்ள அதிகாரம் பெரும்பான்மை சிங்கள பௌத்தர்கள் மீது செலுத்தும் செல்வாக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது.
அரசாங்கம் அரசியலமைப்பில் சீர்திருத்தம் மேற்கொள்வதை தடுக்க பௌத்த மத குருமார் அறிக்கை வெளியிடுகின்றனர். அஸ்கிரிய பீட மகா நாயக்கர்கள், நாட்டின் அரசியலமைப்பை சீர்திருத்துவது இந்த நேரத்தில் முக்கிய முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல என்று கோருகிறார்கள். ஜனநாயகத்தை செயற்படுத்துவது தீவிர கேள்வியாகியுள்ளது. நாட்டுக்கு நல்லது எது என்பதை முடிவு செய்வது அஸ்கிரிய பீட மகாநாயக்கர்கள் என்றால் அல்லது வேறு வகையில் சொன்னால்  நாட்டைப் பற்றிய முடிவுகளை மக்களுக்காக மேற்கொள்வதற்காக ஜனநாயக முறைப்படி மக்களால் தோந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை வைத்திருப்பது நியாயமில்லை. அஸ்கிரிய பீடத்தை சேர்ந்த பௌத்த பிக்குகளுக்கு ஏற்கனவே மக்களுக்கு எது சிறந்தது என்று மிக நன்றாகவே தெரியும். எனவே இந்த நியாயப்படி ஸ்ரீலங்கா அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பதவிகளை இராஜினாமா செய்துவிட்டு நாட்டின் ஆட்சியை அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்கர்களிடம் வழங்கலாம்.
அரசியலமைப் சீர்திருத்தம் தொடர்பாக 2016ன் ஆரம்பத்தில், அமைச்சரவை அமைச்சர்களால்  அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் தொடர்பான மக்களின் கருத்துக்களை சேகரிப்பதற்காக பொதுமக்கள் பிரதிநிதித்துவ குழு, ஒன்று நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் தொடர்பான பொதுமக்கள் பிரதிநிதித்துவ குழு, அத தொடர்பாக தீவு முழவதிலும் இருந்து கிடைக்கப்பெற்ற பெரும் அளவிலான எழுத்துமூல மற்றும் வாய்மொழி மூல சமாப்பிப்புக்களை கவனத்தில் எடுத்து வருகிறது. அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்கர்கள் மக்களால் வழங்கப்பட்ட அனைத்து கருத்துக்களையும் அலட்சியம் செய்வதாக இருந்தால், இங்கு பௌத்தர்களின் முழமையான ஆட்சியைத் தவிர வேறு எதுவும் மிச்சமாக இல்லை என்பதே கருத்து. இந்த நேரத்தில் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் அவசியமில்லை என்று அரசாங்கத்துக்கு அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்கர்கள் ஒரு அறிக்கை வெளியிடுவது ஜனநாயகத்தை சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது. மற்றொரு வழியில் அஸ்கிரிய பீடம் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தத்துக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டிவிடுகிறது. இந்த இரண்டு வகைகளுக்கும் அப்பால் மேலும் அஸ்கிரியபீட மகாநாயக்கர்கள், அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் தொடர்பாக பொதுமக்கள் பிரதிநிதித்துவ குழுவிடம் நாட்டின் அரசியலமைப்பை உருவாக்குவது தொடர்பாக  மக்களால் வழங்கப்பட்ட நேரடிக் கருத்துக்களை முற்றாக நிராகரிக்கிறார்கள். நாட்டின் ஜனநாயகம் பௌத்த மேலாதிக்கத்தினால் தலையீடு செய்யப்படுவதுடன் நாட்டின் இறையாண்மையும் கேள்விக்குள்ளாகிறது. நாட்டின் இறையாண்மைய சீர்குலைப்பதற்கு  வெளிநாட்டு தலையீடு மிக முக்கியமான ஒரு தேவையாக இல்லை மாறாக அரசாங்கத்துக்கு  உள்ளும் மற்றும் அதன் கீழும் உள்ள மேலாதிக்க குழுவைச் சேர்ந்தவர்களின் செல்வாக்கின் மூலமும் அதைச் செய்து முடிக்கலாம். இதில் உள்ள முரண்பாடு என்னவென்றால் இந்த செல்வாக்கு உள்நாட்டிலுள்ள மற்றும் மேலாதிக்கமுள்ள செல்வாக்கான குழுவிடம் இருந்து வரும் ஒன்று என்பதால் பெரும்பான்மையான மக்கள் அந்த செல்வாக்குடன் சேர்ந்துள்ள தீமையை காண முடியாதவர்களாக உள்ளார்கள்.


சுதந்திரம் பெற்று 65 வருடங்களுக்கு மேலாகியும் அரசாங்கத்துக்கும் மற்றும் குடிமக்களுக்கும் இடையேயுள்ள இடைவெளிக்கு பாலம் போட முடியாமல் ஸ்ரீலங்கா இன்னமும் தவித்து வருகிறது. துரதிருஷ்டவசமாக பெரும்பாலான குடிமக்கள், பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்து நாட்டின் முடிவுகளை எடுக்கும் நடவடிக்கையில் பங்குகொள்ளும் தங்களுக்குள்ள திறமையில் இன்னும் நம்பிக்கையற்றவர்களாகவே உள்ளார்கள், மாறாக அரசாங்க ஆட்சியில் பௌத்த மதத்தின் தொடர்ச்சியான தலையீடு இருந்து வருகிறது. இந்தப் பின்னணியில் நாட்டின் இறையாண்மை பௌத்த மத நிறுவனங்களால் சீர்குலைக்கப்பட்டு தீங்கு விளைவிக்கப் படுவதுடன், மற்றும் மற்றைய மதங்களைவிட பௌத்த மதத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கும் அரசியலமைப்பின் உதவியுடன் ஸ்ரீலங்காவாசிகளின் உளப்பாங்கு சாதாரணமாக்கப் படுகிறது.
-அனுஷ்க ககந்தகம-

தேனீ மொழிபெயர்ப்பு: எஸ்.குமார்
நன்றி- தேனீ

05 July 2017

நவம்பர் புரட்சியின் சாதனை என்ன?


இந்த ஆண்டும் இஎம்எஸ் நினைவு கருத்தரங்கைத் துவக்கி வைத்திட எனக்கு வாய்ப்பு அளித்தமைக்காக மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். கடந்த 19 ஆண்டுகளாக, எவ்விதத் தொய்வுமின்றி தொடர்ந்து ஒவ்வோராண்டும் இக்கருத்தரங்கை நடத்தி வருவதற்காக இதனை ஏற்பாடு செய்தவர்களுக்கு முதற்கண் என் பாராட்டுதல்களையும், வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 2017ஆம் ஆண்டு, மாபெரும் அக்டோபர் சோசலிஸ்ட் புரட்சி வெற்றி பெற்ற நூற்றாண்டாக அனுசரித்து வருகிறோம். 

இப்புரட்சியானது 20ஆம் நூற்றாண்டின் உலக வரலாற்றில் ஆழமான செல்வாக்கினை ஏற்படுத்திய ஒன்றாகும், மனிதகுல விடுதலை மற்றும் முன்னேற்றத்தில் பாய்ச்சல் வேக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய ஒன்றாகும்.

மனிதனை மனிதன் சுரண்டுவதை ஒழித்துக்கட்டி ஒரு சமூக அமைப்பை நிறுவுவதை நோக்கி மனிதகுல நாகரிகத்தை முன்னோக்கி உந்தித்தள்ளிய ஒன்றாகும். மார்க்சியம் ஓர் ஆக்கப்பூர்வமான அறிவியல் என்பதை சந்தேகமின்றி மெய்ப்பித்த ஒரு சகாப்த நிகழ்வாகும். நவம்பர் புரட்சி என்றென்றைக்கும் பொருந்தக்கூடியதே என்பது இதில்தான் அடங்கி இருக்கிறது.காரல் மார்க்ஸ் மறைவிற்குப்பின் 1883இல் வெளியான கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையின் ஜெர்மன் பதிப்புக்கு பிரடெரிக் ஏங்கெல்ஸ் எழுதிய முன்னுரையில் அவர் குறிப்பிட்டதாவது: ‘‘அறிக்கையினூடே இழையோடி நிற்கும் அடிப்படை கருத்து வரலாற்றின் ஒவ்வொரு சகாப்தத்திலும் பொருளாதார உற்பத்தியும் தவிர்க்க முடியாதபடி இதிலிருந்து எழும் சமூகக் கட்டமைப்பும் அந்தச் சகாப்தத்தின் அரசியல், அறிவுத்துறை வரலாற்றுக்குரிய அடித்தளமாய் அமைகின்றன.
ஆகவே (புராதன நிலப் பொதுவுடைமை சிதைந்து போனகாலம் தொட்டே) அனைத்து வரலாறும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறாகவே, சமூக வளர்ச்சியின் பல்வேறு கட்டங்களிலும் சுரண்டப்படும் வர்க்கத்துக்கும் சுரண்டும் வர்க்கத்துக்கும், ஆதிக்கத்துக்கு உட்படுத்தப்படும் வர்க்கத்துக்கும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கத்துக்கும் இடையேயான போராட்டங்களின் வரலாறாகவே இருந்தது. எனினும், இந்தப் போராட்டமானது தற்போது ஒரு முக்கிய கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. சுரண்டப்பட்டும், ஒடுக்கப்பட்டும் வரும் வர்க்கம் (பாட்டாளிவர்க்கம்) சுரண்டியும் ஒடுக்கியும் வரும் வர்க்கத்திடமிருந்து (முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடமிருந்து) இனி தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமானால், சமுதாயம் முழுவதையும் சுரண்டலிலிருந்தும் ஒடுக்குமுறையிலிருந்தும் வர்க்கப்போராட்டங்களிலிருந்தும் நிரந்தரமாய் விடுவிக்க வேண்டும்.
அவ்வாறு விடுவிக்காமல், சுரண்டியும் ஒடுக்கியும் வரும் வர்க்கத்திடமிருந்து (முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடமிருந்து) ஒருபோதும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள இயலாது என்கிற கட்டத்தை எட்டியுள்ளது – இந்த அடிப்படையான கருத்து முற்றிலும் மார்க்ஸ் ஒருவருக்கு மட்டுமே உரியதாகும்.’’ (அழுத்தம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.)
மிகவும் சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால், நவம்பர் புரட்சியின் சாதனை என்பது இதுதான்: ‘...சமுதாயம் முழுவதையும் சுரண்டலிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும், ...’ மார்க்சியத்தின் இத்தகைய தீர்க்கமான முடிவுகளை எதார்த்தமற்றது என்று கண்டித்து, சர்வதேச பிற்போக்குவாதிகள் தாக்குதல் தொடுப்பது இயற்கையேயாகும். மார்க்சிசம் என்பது அறிவியல் உண்மையின் அடிப்படையிலான ஓர் ஆக்கப்பூர்வ அறிவியல் என்பதை ரஷ்யப்புரட்சியும், அதனைத் தொடர்ந்து சோவியத் யூனியன் அமைந்ததும் மிகவும் அழுத்தமாக உறுதிசெய்தது. நவம்பர் புரட்சியின் முக்கியத்துவம் எண்ணற்றவைகளாகும்.
சுரண்டலற்ற ஒரு சமூகஅமைப்பை எதார்த்தமாக்கிய அதே சமயத்தில், உழைக்கும் மக்களின் படைப்பாற்றலையும் இதற்குமுன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு மிக உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. சோசலிசத்தின் மூலமாக எண்ணற்ற சாதனைகளை மிக வேகமாக அடைய முடிந்தது. அதற்கு முன் மிகவும் பிற்போக்குப் பொருளாதார நாடாக இருந்ததை, ஒரு பலமிக்க பொருளாதார மற்றும் ராணுவ வல்லமை கொண்ட நாடாக, ஏகாதிபத்தியத்தின் தாக்குதல்களை எதிர்க்கும் திறன் கொண்ட நாடாக மாற்றி, சோசலிச அமைப்புமுறையின் மேன்மையை உறுதி செய்தது. சோவியத் யூனியனில் சோசலிசம் கட்டி எழுப்பப்பட்டதானது மனிதகுல வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு வீரகாவியமாகும்.
20ஆம் நூற்றாண்டின் வரலாறு, நவம்பர் புரட்சியைத் தொடர்ந்து சோசலிசம் நிறுவப்பட்டதால் பிரதானமான முறையில் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பாசிசத்தை முறியடிப்பதில் சோசலிச சோவியத் யூனியன் குடியரசு மேற்கொண்ட தீர்மானகரமான பங்கும், அதனைத் தொடர்ந்து கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் பல சோசலிச நாடுகளாக உருவானதும் உலக வளர்ச்சிப்போக்கில் மகத்தான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இரண்டாம் உலகப் போரில் பாசிசம் மீதான வெற்றிக்கு சோவியத் செஞ்சேனை ஆற்றிய தீர்மானகரமான பங்களிப்பே பிரதான காரணமாகும். இது, காலனியாதிக்கத்தின்கீழ் இருந்த நாடுகளில் அதற்கு எதிராகப் போராடி வந்த இயக்கங்களுக்கு ஓர் உந்துசக்தியாக அமைந்து, பின்னர் அந்நாடுகள் காலனியாதிக்க சுரண்டலிலிருந்து விடுதலை அடைந்ததைப் பார்த்தோம்.
சீனப் புரட்சியின் வரலாறு படைத்திட்ட வெற்றி, வீரம் செறிந்த வியட்நாம் மக்கள் போராட்டம், கொரிய மக்கள் போராட்டம், கியூபா புரட்சி வெற்றிவாகை சூடியது ஆகியவை உலக வளர்ச்சிப்போக்கின் மீது மகத்தான செல்வாக்கைச் செலுத்தின.சோசலிச நாடுகளின் சாதனைகள் அளவிடற்கரியனவாக இருந்தன. வறுமை மற்றும் எழுத்தறிவின்மை ஒழிப்பு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் ஒழிக்கப்பட்டது, கல்வி, சுகாதாரம், வீட்டுவசதி போன்ற துறைகளில் மிகப்பெரிய அளவில் முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தி சமூகப் பாதுகாப்பை உத்தரவாதப்படுத்தியது ஆகியவை உலகம் முழுதும் போராடி வந்த உழைக்கும் மக்களுக்கு வலுவான முறையில் உத்வேகத்தையும் நம்பிக்கையையும் அளித்தது.

(கேரள மாநிலம் திருச்சூரில் 2017 ஜூன் 13 அன்று இஎம்எஸ் நினைவு கருத்தரங்கம் நடைபெற்றது. அதில் சிபிஎம் பொதுச்செயலாளர் சீத்தாராம் யெச்சூரி பங்கேற்று துவக்கவுரை ஆற்றினார். அந்த உரையின் சாராம்சம் இப்பகுதியில் இன்று முதல் இடம்பெறுகிறது.)

இந்த ஆண்டும் இஎம்எஸ் நினைவு கருத்தரங்கைத் துவக்கி வைத்திட எனக்கு வாய்ப்பு அளித்தமைக்காக மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். கடந்த 19 ஆண்டுகளாக, எவ்விதத் தொய்வுமின்றி தொடர்ந்து ஒவ்வோராண்டும் இக்கருத்தரங்கை நடத்தி வருவதற்காக இதனை ஏற்பாடு செய்தவர்களுக்கு முதற்கண் என் பாராட்டுதல்களையும், வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 2017ஆம் ஆண்டு, மாபெரும் அக்டோபர் சோசலிஸ்ட் புரட்சி வெற்றி பெற்ற நூற்றாண்டாக அனுசரித்து வருகிறோம். இப்புரட்சியானது 20ஆம் நூற்றாண்டின் உலக வரலாற்றில் ஆழமான செல்வாக்கினை ஏற்படுத்திய ஒன்றாகும், மனிதகுல விடுதலை மற்றும் முன்னேற்றத்தில் பாய்ச்சல் வேக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய ஒன்றாகும்.

மனிதனை மனிதன் சுரண்டுவதை ஒழித்துக்கட்டி ஒரு சமூக அமைப்பை நிறுவுவதை நோக்கி மனிதகுல நாகரிகத்தை முன்னோக்கி உந்தித்தள்ளிய ஒன்றாகும். மார்க்சியம் ஓர் ஆக்கப்பூர்வமான அறிவியல் என்பதை சந்தேகமின்றி மெய்ப்பித்த ஒரு சகாப்த நிகழ்வாகும். நவம்பர் புரட்சி என்றென்றைக்கும் பொருந்தக்கூடியதே என்பது இதில்தான் அடங்கி இருக்கிறது.காரல் மார்க்ஸ் மறைவிற்குப்பின் 1883இல் வெளியான கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையின் ஜெர்மன் பதிப்புக்கு பிரடெரிக் ஏங்கெல்ஸ் எழுதிய முன்னுரையில் அவர் குறிப்பிட்டதாவது: ‘‘அறிக்கையினூடே இழையோடி நிற்கும் அடிப்படை கருத்து வரலாற்றின் ஒவ்வொரு சகாப்தத்திலும் பொருளாதார உற்பத்தியும் தவிர்க்க முடியாதபடி இதிலிருந்து எழும் சமூகக் கட்டமைப்பும் அந்தச் சகாப்தத்தின் அரசியல், அறிவுத்துறை வரலாற்றுக்குரிய அடித்தளமாய் அமைகின்றன.

ஆகவே (புராதன நிலப் பொதுவுடைமை சிதைந்து போனகாலம் தொட்டே) அனைத்து வரலாறும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறாகவே, சமூக வளர்ச்சியின் பல்வேறு கட்டங்களிலும் சுரண்டப்படும் வர்க்கத்துக்கும் சுரண்டும் வர்க்கத்துக்கும், ஆதிக்கத்துக்கு உட்படுத்தப்படும் வர்க்கத்துக்கும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கத்துக்கும் இடையேயான போராட்டங்களின் வரலாறாகவே இருந்தது. எனினும், இந்தப் போராட்டமானது தற்போது ஒரு முக்கிய கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. சுரண்டப்பட்டும், ஒடுக்கப்பட்டும் வரும் வர்க்கம் (பாட்டாளிவர்க்கம்) சுரண்டியும் ஒடுக்கியும் வரும் வர்க்கத்திடமிருந்து (முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடமிருந்து) இனி தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமானால், சமுதாயம் முழுவதையும் சுரண்டலிலிருந்தும் ஒடுக்குமுறையிலிருந்தும் வர்க்கப்போராட்டங்களிலிருந்தும் நிரந்தரமாய் விடுவிக்க வேண்டும்.

அவ்வாறு விடுவிக்காமல், சுரண்டியும் ஒடுக்கியும் வரும் வர்க்கத்திடமிருந்து (முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடமிருந்து) ஒருபோதும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள இயலாது என்கிற கட்டத்தை எட்டியுள்ளது – இந்த அடிப்படையான கருத்து முற்றிலும் மார்க்ஸ் ஒருவருக்கு மட்டுமே உரியதாகும்.’’ (அழுத்தம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.)

மிகவும் சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால், நவம்பர் புரட்சியின் சாதனை என்பது இதுதான்: ‘...சமுதாயம் முழுவதையும் சுரண்டலிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும், ...’ மார்க்சியத்தின் இத்தகைய தீர்க்கமான முடிவுகளை எதார்த்தமற்றது என்று கண்டித்து, சர்வதேச பிற்போக்குவாதிகள் தாக்குதல் தொடுப்பது இயற்கையேயாகும். மார்க்சிசம் என்பது அறிவியல் உண்மையின் அடிப்படையிலான ஓர் ஆக்கப்பூர்வ அறிவியல் என்பதை ரஷ்யப்புரட்சியும், அதனைத் தொடர்ந்து சோவியத் யூனியன் அமைந்ததும் மிகவும் அழுத்தமாக உறுதிசெய்தது. நவம்பர் புரட்சியின் முக்கியத்துவம் எண்ணற்றவைகளாகும்.

சுரண்டலற்ற ஒரு சமூகஅமைப்பை எதார்த்தமாக்கிய அதே சமயத்தில், உழைக்கும் மக்களின் படைப்பாற்றலையும் இதற்குமுன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு மிக உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. சோசலிசத்தின் மூலமாக எண்ணற்ற சாதனைகளை மிக வேகமாக அடைய முடிந்தது. அதற்கு முன் மிகவும் பிற்போக்குப் பொருளாதார நாடாக இருந்ததை, ஒரு பலமிக்க பொருளாதார மற்றும் ராணுவ வல்லமை கொண்ட நாடாக, ஏகாதிபத்தியத்தின் தாக்குதல்களை எதிர்க்கும் திறன் கொண்ட நாடாக மாற்றி, சோசலிச அமைப்புமுறையின் மேன்மையை உறுதி செய்தது. சோவியத் யூனியனில் சோசலிசம் கட்டி எழுப்பப்பட்டதானது மனிதகுல வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு வீரகாவியமாகும்.

20ஆம் நூற்றாண்டின் வரலாறு, நவம்பர் புரட்சியைத் தொடர்ந்து சோசலிசம் நிறுவப்பட்டதால் பிரதானமான முறையில் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பாசிசத்தை முறியடிப்பதில் சோசலிச சோவியத் யூனியன் குடியரசு மேற்கொண்ட தீர்மானகரமான பங்கும், அதனைத் தொடர்ந்து கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் பல சோசலிச நாடுகளாக உருவானதும் உலக வளர்ச்சிப்போக்கில் மகத்தான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இரண்டாம் உலகப் போரில் பாசிசம் மீதான வெற்றிக்கு சோவியத் செஞ்சேனை ஆற்றிய தீர்மானகரமான பங்களிப்பே பிரதான காரணமாகும். இது, காலனியாதிக்கத்தின்கீழ் இருந்த நாடுகளில் அதற்கு எதிராகப் போராடி வந்த இயக்கங்களுக்கு ஓர் உந்துசக்தியாக அமைந்து, பின்னர் அந்நாடுகள் காலனியாதிக்க சுரண்டலிலிருந்து விடுதலை அடைந்ததைப் பார்த்தோம்.

சீனப் புரட்சியின் வரலாறு படைத்திட்ட வெற்றி, வீரம் செறிந்த வியட்நாம் மக்கள் போராட்டம், கொரிய மக்கள் போராட்டம், கியூபா புரட்சி வெற்றிவாகை சூடியது ஆகியவை உலக வளர்ச்சிப்போக்கின் மீது மகத்தான செல்வாக்கைச் செலுத்தின.சோசலிச நாடுகளின் சாதனைகள் அளவிடற்கரியனவாக இருந்தன. வறுமை மற்றும் எழுத்தறிவின்மை ஒழிப்பு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் ஒழிக்கப்பட்டது, கல்வி, சுகாதாரம், வீட்டுவசதி போன்ற துறைகளில் மிகப்பெரிய அளவில் முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தி சமூகப் பாதுகாப்பை உத்தரவாதப்படுத்தியது ஆகியவை உலகம் முழுதும் போராடி வந்த உழைக்கும் மக்களுக்கு வலுவான முறையில் உத்வேகத்தையும் நம்பிக்கையையும் அளித்தது

-சீத்தாராம் யெச்சூரி-

சி.பி.எம் -பொதுச்செயலாளர்  

(கேரள மாநிலம் திருச்சூரில் 2017 ஜூன் 13 அன்று இஎம்எஸ் நினைவு கருத்தரங்கம் நடைபெற்றது. அந்த உரையின் சாராம்சம் )

நன்றி- தேனீ இணையம்